U galeriji Sunce zagrebačkoj publici po prvi put se predstavlja fotograf mlađe generacije Mario Juričić.

Kroz fotografije krajolika u većim formatima, autor nam dočarava uzbudljivi ples elemenata, svjetla, sjena i tekstura u različitim godišnjim dobima, na pojedinim radovima posebno se fokusirajući na detalje i njihove međusobne kontrastne odnose. Krhkost otpalog lista na vlažnoj kori drveta, stari drveni most koji se sužava u dramatičnoj perspektivi prema jesenjim krošnjama šume, zeleni proplanci i vlati trave u kontrastu sa ljubičastim sumrakom neki su od motiva na njegovim fotografijama, gdje Mario istražuje odnose kolorita i svjetla, ali i dinamiku kompozicije, koja teži pročišćenoj formi.

Fokusirajući svoj pogled i na drveće iz različitih uglova, autor prati igru svjetla kroz debla stabala, granje i lišće, dočaravajući nam vilinsku atmosferu šume, mir i svetost njezine tišine. Odnos vode i kamena, vode i drveta, niskog mahovinastog tla i oblaka koji se odražavaju u vodenim površinama približava nam osjećaj elementarne povezanosti prirodnih oblika i njihovog jedinstva, gdje kroz finu mrežu struktura pratimo krvotok njegovih kompozicija, istovremeno uočavajući i harmoničnu cjelinu.

Težeći horizontalnim, izduženim kompozicijama gdje na pojedinim fotografijama intuitivno spoznaje zakonitosti ”zlatnog reza”, Mario još dodatno naglašava stabilnost i čvrstoću zemlje, duboku ukorjenjenost stabala, ali i skriveni svijet šumskih potoka, slapova i neprohodnih obala pod gustim pokrovom bogatog raslinja, gdje se čini kao da nitko još nije kročio.

Ipak, u toj samoći pod okriljem šume ne dobijamo dojam usamljenosti, već dojam duboke povezanosti sa prirodnim ciklusima, gdje se elementi neprekidno transformiraju i prožimaju između sebe. Oštrina autorovog pogleda razbija se kroz valovite linije, mreža slapova na hladnoj stijeni prožima se sa osunčanim travnatim proplankom, a zamišljena djevojka koja s mosta posmatra šumski potok dočarava nam meditativni mir, sa kojim su prožeti njegovi radovi.

To je negdje i poruka ovog cjelokupnog fotografskog ciklusa: priroda je hram u kojemu se gubi svakodnevni osjećaj vremena i ostvaruje se dojam bezvremenosti i vječnosti, kontinuitet razvoja i odumiranja, ali i plodno spajanje raznolikog živog svijeta. Upravo takav dojam dobijamo gledajući Mariove fotografije – šuma koja se bezbroj puta rađala i transformirala u svojim ciklusima oduvijek je postojala kao dom, kojemu se uvijek iznova treba vraćati, da bi pronašli izgubljenu čaroliju življenja.